"De Brendels van deze wereld"

In de Volkskrant schampert Bert Wagendorp over de boosheid van Geert Wilders voor rechtsextremist te worden versleten en over vermeend stemmingmakende leugenaars als Carel Brendel, die weliswaar niet van Wilders gediend is, maar de manier waarop de oppositie tegen hem gevoerd wordt uiterst bedenkelijk vindt.

Het artikel wordt op de website van de Volkskrant gevolgd door een grote golf reacties.
Niet alleen onder dit artikel, maar in alle discussies over Wilders en de problemen rond de Islam in Nederland lees ik heel vaak dat mensen verzuchten dat het hier wel de "omgekeerde wereld" lijkt voor autochtone Nederlanders in de uiteenzettingen met de nieuwe Nederlander. Ik hoor er de boosheid en frustratie in. En ik zie hen eindigen in soms extreem vijandige standpunten. Het is heel herkenbaar en je vraagt je af wat onze tolerantie ons nog brengt.

Toch zou ik die niet af willen schrijven. Tolerantie is wel inschikkelijkheid en begrip voor nieuwkomers die de weg nog niet weten, die de tijd nodig hebben om te wennen aan andere gewoontes en regels. Tolerantie is *niet* toegeven aan eisen en dictaten, aan het provocatief negeren van gewoontes en regels.

Ik weet het niet zeker maar misschien verwarren we de grote mond van de autochtone groep Nederlander met de grote mond van de groep onverdraagzame nieuwe Nederlanders. De eerste weet dat hij uiteindelijk wat zal moeten inbinden, de ander heeft de zekerheid dat hij nooit zal inbinden. Voor de autochtone "buitenstaanders" is dat "alles of niets" ondenkbaar in een consensusland als Nederland.

In tegenstelling tot wat veel mensen zeggen gaat het niet over extremisten of terroristen.
Het gaat over de orthodoxe islam, dat betekent, de islam volgens de zuivere, rechte leer.
Die islam is volstrekt dominant in de wereld. Niet de moslims die dit denken zijn dominant, maar de geloofsregels zijn dominant. De zuivere leer.
Er zijn geen "diverse" stromingen in de islam van enig belang. Islamitische geleerden over de hele wereld zullen de eersten zijn om dat te erkennen en te bevestigen.
De weinigen die een ander geluid laten of lieten horen, worden vervolgd, opgesloten of zelfs gedood. Niemand van hen doet daar in de islam erg geheimzinnig over.

Voor de islam bestaat de wereld uit twee huizen: het huis van de vrede en het huis van de oorlog. In vrede woont de islam, in het huis van de oorlog wonen de bekeerlingen. Om _hun_ harten moet oorlog worden gevoerd. Die begint bij de dringende oproep tot bekering en eindigt - bij voortdurende weigering - bij de dood door geweld. Dat is orthodox, (de zuivere leer) niet extreem.

Wij snappen hier niets van. De meeste politici ook niet. En wie de contouren wel ziet, maar het verder niet goed begrijpt, maakt er een smakeloos spektakel van dat op de man speelt.
Wij denken dat we door geven en nemen een orthodoxe levensvisie kunnen inpassen die slechts uit nemen bestaat. Niet omdat die mensen "slechter" zouden zijn, maar omdat hun cultuur en groepsdwang slechts uit het absolute winnen of verliezen bestaat, en nooit uit het compromis.

Veel moslims hebben overigens ook weinig met deze orthodoxe levensvisie op. Ze zijn wel Nederlanders geworden. Ze willen voornamelijk met rust gelaten worden en voor alles beschermd tegen de dwingelandij van hun orthodoxe broeders die hen tot de djellaba en de hoofddoek dwingt. Maar zij laten zich niet horen, want dissidente geluiden zijn vanuit de orthodoxie ongeoorloofd, en soms zelfs een zeker doodvonnis.

Dat is de reden dat de stem van de islam in Nederland op dit ogenblik nog slechts vertegenwoordigd wordt door de orthodoxie: de imams die vooral intolerant zijn tegenover de vrouw of mensen met een andere seksuele geaardheid – vooral niet-mannen in hun visie. Ze roepen vanuit de orthodoxie – en niet vanuit het fanatisme – op om vrouwen te kleineren, of homo's te verjagen.

En daarom kan onze politiek slechts uitsluitend op deze zichtbare groep reageren. In hun pogingen te geven en te nemen schatten ze de gevolgen verkeerd in: van volstrekt verkeerd tot veel te neutraal. Menigeen die zich daartegen verweert wordt zelfs gekapitteld, in een poging om "de boel bij elkaar te houden". Maar de boel wordt slechts bij elkaar gehouden als twee partijen hun best doen om de lijm zijn werk te laten doen. Nu is er slechts één partij – de andere, de orthodoxe islam heeft geen lijm nodig om een eenheid te vormen.

Het gevolg is dat niet alleen de autochtone Nederlander zich in de omgekeerde wereld waant – een wereld vol eisen die tegen al onze waarden ingaat – maar ook de moslims die niets moeten hebben van de baardmannen en hun geknechte hijabdraagsters,die zich bij gebrek aan respect uitsloven in orthodoxie om toch nog in een positief blaadje bij de orthodoxe baardmannen te komen. Ook zij staan in de kou.

Blijft de geschrokken constatering dat de politiek niet de vragen van burgers over deze problemen beantwoordt, maar wel de eisen van mensen die zich met hun orthodoxie buiten de samenleving plaatsen bijkans verheerlijken.

Geen wonder dat mensen het hier zo vaak over "de omgekeerde wereld" hebben.
Maar de oplossing ligt toch niet in het verketteren van welke groep dan ook. De oplossing ligt vooral in de tolerantie die _inschikkelijkheid_ voor de onzekere inhoudt en zich resoluut verzet tegen de namaaktolerantie die buigt voor eisen en dictaten. En de steun aan een ieder die in de orthodoxie moet leven maar de kans niet krijgt om zich daarvan te bevrijden.

Daar zouden onze bestuurders zich eens mee bezig moeten houden.

En daar zou Bert Wagendorp eens over na moeten denken voor hij iemand zoals Brendel die zich zorgen maakt over de toegeeflijkheid aan die intolerantie als schuimbekkende gek en leugenaar weg zet.

Bert Wagendorp kan zijn mening in alle vrijheid verkondigen. Ik zou willen dat hij dat ook gunde aan allen die dit recht onder de knechting van de orthodoxie zo nadrukkelijk ontzegd wordt.