De opstand bij de A38



Er is een stukje snelweg in Nederland dat vrijwel niemand kent. Het is nog geen twee kilometer lang en heet de A38. Het stukje snelweg ligt ingeklemd tussen Ridderkerk en Beverwaard. Iedereen kent Ridderkerk, en inmiddels kent ook vrijwel iedereen Beverwaard: de wijk waar onze bestuurders een AZC hebben gepland voor 600 asielzoekers. De burgemeester van Rotterdam moest er zelf aan te pas komen om de gemoederen een beetje te bedaren. Want waar haalden die bestuurders het lef vandaan om 600 asielzoekers in hun buurt te proppen? De discussie ging nog even door in de vorm van twee monologen. Een monoloog van schuimbekkende bewoners en een monoloog van verdwaalde bestuurders.

Wie zich te goed voor deze wereld voelt krijgt alle gelegenheid om de reactie van het Beverwaardse lompenproletariaat af te doen als het probleem van de zichtbaar geworden onderklasse: veel ongenuanceerd geschreeuw en gedreig van het onopgevoede deel van de natie. Gerustgesteld kan de -zoals dat tegenwoordig heet - Gutmensch verder slapen. Van dergelijk racisme, nazisme en geschreeuw dat uiteindelijk in nieuwe vormen van Auswitsch zal uitmonden, is hij gans bevrijd.

Het is verwonderenswaardig dat mensen die zichzelf zo nadrukkelijk progressief en kosmopolitisch noemen zich zo ideologisch verdwaasd en beperkt kunnen presenteren. De vaste formule is om het gedrag van de tegenstander cartoonesk om te draaien en het aldus ontstane beeld te bejubelen als het beschavingsideaal. Kritiek op het gedrag van gekleurde mensen? Gekleurde mensen en hun culturen zijn juist het hoogtepunt van onze beschaving! Kritiek op ordinair geschreeuw over 'kopvoddentaks'? De vrouw met de hoofddoek is het toppunt van empowered feminisme! Smakeloze waardeoordelen over mensen met overgewicht? Dikke mensen zijn juist de gezonde happy few die hun prachtige lichamen hebben leren waarderen zoals ze zijn! Kritiek op de komst van asielzoekers? Asielzoekers zijn de ultieme verrijking van ons stompzinnig beperkte Nederland!

Zorgelijk genoeg ontstaat dit soort ideologisch verward gedrag als gevolg van het feit dat hedendaagse leiders en bestuurders ons geen enkele sturing meer kunnen bieden. Nog sterker, omdat zij zelf vrijwel uitsluitend zijn overgegaan op het van links naar rechts zwaaien binnen (en soms buiten) de bandbreedte van dit soort maatschappelijk discours.

Bewindsman Stef Blok pakt 'scheefwoners' aan. In een land waarin in vrijwel alle sectoren een gierend gebrek aan voldoende woningvoorraad is verbizart hij het probleem tot de onwil van bewoners om in te gaan op de duizenden aanbiedingen die zij klaarblijkelijk dagelijks zouden krijgen om te verhuizen naar een meer passende woning.
Wie werkeloos is ziet ontmoedigd eenzelfde malle discussie aan. De VVD eist dat de werkeloze geprikkeld wordt eindelijk eens werk te gaan zoeken door uitkeringen af te schaffen, te verkorten of te verlagen. Woedend reageert de PvdA dat dit geenszins de oplossing is. De drempels moeten omlaag! Dan pas zal de werkloze eindelijk een baan accepteren. Beide standpunten leven als diametraal tegenover elkaar staand in een land waarin de schaarste van beschikbare banen voor structurele werkloosheid zorgt. De totale verdwaasdheid: van een aanbodzijde-probleem een vraagzijde-probleem maken.
Wie een chronische ziekte heeft die ongeneeslijk is en waar de medische wetenschap geen enkel antwoord op heeft anders dan medicatie om de dood uit te stellen krijgt van dwaallicht Edith Schippers een eigen risico bij de ziektekostenverzekering om de oren. Zodat de chronisch zieke zich bewuster afvraagt: "heb ik die medicijnen wel nodig? Kan het niet eens een jaartje zonder?"
En dan is daar ineens ook nog de burger die in zijn leunstoel maar eens moet snappen dat urgente vluchtelingenopvang belangrijker is dan een deukje in zijn overdadige luxe. Kortom, hautain gedrag van "verwende" Beverwaard-bewoners - een achterstandswijk vol sociale en economische problemen veroorzaakt door voortdurend wanbeleid en het negeren van multiculturele problematiek.

Wie dit soort kwaadaardig-ideologische domheid om de oren krijgt denkt zich al gauw gesteld te weten tegenover gewetenloze grootkapitalisten, verenigd in een complot om al het geld naar zich toe te trekken en de rest van de samenleving achter te laten, zwervend over de straat, op zoek naar eten.
Hoe wanhopig het ook klinkt: was het maar zo. Het zou betekenen dat we bestuurders hebben die in staat zijn dergelijke alomvattende plannen te bedenken, te verkopen en uit te voeren.

De waarheid is heel wat verontrustender. Wat dat betreft heeft de zogenoemde vluchtelingencrisis iets meer dan helder en duidelijk gemaakt. De vluchtelingencrisis is een bestuurderscrisis. Bestuurders, politici, handhavers: ze zijn gemeenschappelijk volkomen de weg kwijt en hebben geen idee waarmee ze bezig zijn. Erger nog: ze begrijpen zelfs niet goed hoe verward en verdwaald ze zelf zijn. En zo vinden ze het de normaalste zaak om uit hun eigen enclaves de vluchtelingen te weren en in de enclaves van het proletariaat de vluchtelingen te droppen. Om verontwaardigd en verbaasd te zijn als er een opstand bij de A38 uitbreekt.