Hjorth Rosenfeldt - Het Familiegraf

Het eerste boek met Sebastian Bergman, Wat Verborgen Is, was aardig, omdat de hoofdpersoon een lichtelijk afwijkende "held" was: een antisociale, manipulatieve, seksverslaafde narcist. De auteurs deden hun best de personages ook persoonlijk een gezicht te geven. De afloop was redelijk verrassend.

Het tweede boek , De Discipel, leverde een voorspelbare plot op en wel erg veel gekwelde interne beschouwingen van de cast.

Het derde boek, Het Familiegraf, bouwt helaas verder op die fundering. Het verhaal ploetert traag voort, terwijl de hoofdpersonen hun eindeloze interpersoonlijke problemen de vrije loop laten. Iedereen heeft relationeel gedoe. Zucht, vooral omdat we er tot in de details en pagina's lang naar moeten luisteren.
Daarbij zijn de genderverhoudingen merkwaardig stereotiep. Iedere vrouw valt voor de versierder, iedere man gaat door de knieën voor vrouwelijke maniertjes. Zweeds en bij-de-tijd of import-Zweed en patriarchaal-misogyn, voor de heren Hjorth en Rosenfeldt schijnt het één pot nat te zijn. Merkwaardig. Het wordt snel allemaal een beetje te veel van het goede, zeker omdat hierdoor het eigenlijke misdaadverhaal maar niet wil opschieten en er al vroeg niemand meer is met wie je je wilt identificeren.

Wie een boek wil lezen waarin iedereen uitgebreid reflecteert op zijn of haar relatieperikelen, wie een boek wil lezen waarin iedere personage deze perikelen ook daadwerkelijk heeft, wie er geen bezwaar tegen heeft die perikelen elke keer opnieuw door te spitten: die heeft een goed boek in handen.

Wie een interessante crime story met vaart en verdieping zoekt, kan beter een ander boek kiezen. Voorbeeld zijn de boeken van Johan Theorin of van Yrsa Sigurdardottir. Ook daar hebben de hoofdrolspelers allemaal hun persoonlijke besognes. Ze zijn daar echter onderdeel van het proces en niet leidend, zoals in de verhalen van deze auteurs.

Het is nooit leuk een weinig positief verhaal over een boek te moeten schrijven. En zeker met boeken: smaken verschillen, en er valt eindeloos over te twisten. Voor mij is het oordeel helaas 'zeer matig'.