Over een monsterverbond van orthodoxie

Dit gaat niet over de Islam. Het gaat over de plaats van orthodoxie in het leven. Dat kan de orthodoxie van de godsdienst zijn, maar ook de orthodoxie van de persoonlijke religie: het socialisme, het kapitalisme, het feminisme, het conservatisme.
Het gaat wel over de toestand in de wereld. Niet de toestand van mr. G.B.J. Hilterman ("dat is natuurlijk KOREN op de MOLEN van de Sovjet-Unie"), maar de toestand van de menselijke perceptie ten aanzien van vrijheid, gelijkwaardigheid, gelijkheid voor de wet en de weg daar naar toe. Dan komt automatisch de Islam in West-Europa en daarmee in Nederland ter sprake. Nog erger, dan komt de hoofddoek ter sprake, of liever gezegd de hidjab of hijab.

De hijab is het strijdpunt geworden in een strijd over de verkeerde dingen. Namelijk over de hijab zelf, en niet het achterliggende waardesysteem. De hijab is een symbool van een cultuur die vrouwen letterlijk een waarde toekent die de helft is van die van de man. Het is een symbool van landen die vrouwen gebieden uit het openbare leven te blijven en overtreding van die geboden op draconische wijzen bestraffen. De hijab is daarmee een kledingstuk dat niet in onze samenleving thuis hoort. Toch rukt deze hoofddoek onverminderd op. Veel moslima's worden - zo blijkt uit onderzoek - vooral door jonge islamitische mannen aangespoord de hoofddoek te dragen. Er wordt afkeurend gereageerd als ze dit niet doen. De jongelingen houden de vrouwen in de gaten, controleren waar ze naar toe gaan en hoe ze zich gedragen. Het is daarom makkelijk als moslima een hijab om te doen. Het is nog beter om je uiterst vroom voor te doen en je interne oppositie rechts in te halen. Wie kan wat inbrengen tegen vrouwen die proper gekleed gaan, de ogen op straat neerslaan, Koranstudie doen en met niets anders bezig zijn dan het uitvinden wat haram en halal is? Wie kan anders dan positief oordelen over vrouwen die letterlijk het actiemiddel grijpen om de hijab overal te mogen dragen als uiting van hun onwrikbare geloof?

Het laatste verschijnsel groeit in omvang en betekenis. Complete actiegroepen strijden actief voor de terugkeer van de vrouw als tweederangsburgers. De actiegroepen bestaan uit vrouwen. De strijd wordt gevoerd onder het mom van emancipatie: bevrijding door onderdrukking. Het lijkt haast alsof George Orwell's maatschappij uit 1984 met zijn bizarre terminologie ontwaakt is. Niet alleen moslima's, maar ook politici, vakbondsleiders en opiniemakers staan te trappelen om de jonge vrouwen te faciliteren zich te onderwerpen aan hun man. Nog meer bizar is de ruimhartige steun die de hoofddoekmoslima's krijgen van zelfbenoemde feministen of mensen die zich tot oud-dolle mina verklaard hebben. Lees het weblog van Anja Meulenbelt er maar eens op na. De schrik slaat je om het hart. Meulenbelt die streed tegen de reactionaire regentenmaatschappij die de vrouw als wettelijk handelingsonbekwaam onder permanente curatele van de man wenste te houden verkettert kritiek op mensen als Tariq Ramadan. De Rotterdamse hoogleraar mag dan beweren dat vrouwen er zijn om ten dienste van mannen te staan, op straat decent de ogen dienen neer te slaan en niet met uiterlijk vertoon de aandacht mogen trekken, zelfverklaard feministe Meulenbelt is en blijft vol van hem.

Wat bezielt een vrouw die gevochten heeft voor de gelijke behandeling van vrouwen en mannen om - zodra deze doelstellingen (bijna) behaald zijn - deze vrijheid onmiddellijk te gebruiken om er weer een eind aan te maken? In november 1918, na Troelstra's vergissing (hij verkondigde de aanstaande arbeidersrevolutie naar aanleiding van de Russische Revolutie), zei SDAP-voorman Vliegen dat de partij niet jarenlang gevochten had voor het algemeen kiesrecht om het vervolgens in een paar maanden weer te kunnen afschaffen. Tegenwoordig denken veel feministen er anders over. Alle ontwikkelingen rond de hijab ondersteunen het streven naar een situatie waarin de verworven grondrechten van vrouwen weer beperkt worden, maar ditmaal met de moderne middelen van de democratie, de vrije media en het recht van vrije meningsuiting.

Daar komt de orthodoxie om de hoek. Ook de zelfbenoemde poldermoslima's vechten tegen een establishment dat hen hindert en tegenwerkt. Ditmaal geen reactionair establishment, maar een samenleving die is gebouwd op de idee van persoonlijke keuzevrijheid en menselijke integriteit. Op individuele rechten, niet op het allesoverheersende dictaat van het collectief.
Daar herkennen vrouwen als Meulenbelt weer de oude vijand - het establishment dat hen zo dwars zat, dat hen zo onheus bejegende. Nu zijn het echter de moslima's; niet zozeer onderdrukt door hun sociale groep en peer pressure, maar door de mensen die altijd maar weer die macht hebben om anderen te hinderen in hun streven naar zelfbeschikking, als is het dan een zelfbeschikking die begint met het henzelf in slavernij voeren en het bevorderen dat andere vrouwen zich daar straks ook aan dienen te conformeren.
Meulenbelt redeneert vanuit haar orthodoxie: de vijand van mijn oude vijand is derhalve mijn vriend. Er is nauwelijks een andere verklaring te vinden voor de onvoorstelbare knieval die zij en haar sexegenoten maken voor de extreem vrouwonvriendelijke moslimorthodoxie die zich in Nederland manifesteert.

Een grote groep Moslims is nauwelijks gecharmeerd van al dit wapengekletter. Maar wat zijn voor hen de mogelijkheden om hier openlijk wat van te zeggen? Uiteindelijk gaat het om uitvoering van de orthodoxe theorie, en die is niet betwist in de moslimwereld. De Islam is een vrij monolitische godsdienst. Het overgrote deel van de moslimwereld accepteert de Koran en zijn uitleg als vaststaand. Liberale stromingen bestaan amper en wordt het bestaan onmogelijk gemaakt. Niemand kan beweren dat de orthodoxen het fout doen. Kritiek geven betekent daarmee dat je jezelf te kijk zet als een moslim die het niet eens is met de interpretatie van de Koran zoals deze algemeen geaccepteerd is. In de tussentijd wordt menig moslim in Nederland aangespoord zich te verwijderen van de uiterlijkheden van de westerse samenleving. Ze kijken vaker naar de door veelal Arabische landen gesponsorde satellietzenders, die een consequent antiwesterse boodschap uitzenden. Langzaam maar zeker komen ook zij in het kamp dat de werkelijkheid slechts door de orthodoxe bril kan bezien. En wie kan het hen kwalijk nemen?

Gilles Kepel, de Franse Islamdeskundige, heeft gesteld dat West-Europa niet voor niets het doelwit is geworden van de orthodoxe Islam. De protagonisten ervan konden geen aansluiting vinden met de veel slecht bereikbare, passieve, relatief laag-opgeleide en onkritische bevolking in de meeste Islamitische landen. Ze riskeerden daarenboven even draconische straffen als degene die ze zelf voorstellen voor het disciplineren van vrouwen, homoseksuelen en ongelovigen, alsmede genadeloze onderdrukking. In menig land waar de Islamitische bevolking de meerderheid uitmaakt wordt de hijab dan ook niet zelden te vuur en te zwaard bestreden. Voor veel vrouwen daar is het een symbool van onderdrukking. Maar, aldus Kepel, die ervaringen bestaan nog niet in Westerse landen. Daar is de bevolking goed opgeleid en maakt het volop gebruik van de verworven vrijheden. In een laatste poging via deze uitvalsbasis de wereld alsnog naar de orthodoxe Islam te dwingen is het front in West-Europa geopend. Kepel beweert dat dit echter de doodsstrijd is van de Islamisten. Uiteindelijk zal de prijs van het laatste front voor velen te hoog zijn. Of dat een geruststelling is?

De Duitse oorlogsmachine vocht een verloren strijd in de Ardennen. Het tot mislukken gedoemde offensief heeft echter aan velen het leven gekost en een enorme ravage veroorzaakt. Zijn wij bereid de ravage toe te laten om de strijd om de vrijheid tot zijn "natuurlijke" eind te laten uitwoeden?

Vrouwen als Anja Meulenbelt zijn inmiddels vergeten hoe hoog de prijs van onvrijheid is. Ze denkt dat ze met het beschaafde deel van de Moslimgemeenschap praat, maar ondersteunt alleen maar het orthodoxe deel. Erger nog, door haar openlijke steun marginaliseert ze juist de liberaal denkende Moslim en Moslima, die steeds meer alleen komen te staan. Meulenbelt c.s. vechten liever samen met nieuwe partijen tegen de vijandige schimmen uit het eigen verleden, desnoods tot de nieuwe onderdrukking toe, dan te vechten tegen de vrouwonterende orthodoxie waar ze nu mee samenspannen. Met recht een monsterverbond.