Sloop eens een pen

Een tijdje geleden maakte de ATV5, de Automated Transfer Vehicle met als bijnaam Georges Lemaître zich los van het internationale ruimtestation. De module ter groote van een bus stuurde zichzelf naar de aardatmosfeer en verbrandde daar door de wrijvingshitte tot poeder.

Ik nam een foto van een van de laatste passages van de ATV5. De ESA maakte er een leuke competitie van. Upload je foto naar Twitter, voeg er een hashtag aan toe, en we plaatsen je foto op onze website. De beste foto's krijgen een kleine prijs. De "beste" bleek "allemaal", dus ook ik viel met een onscherpe foto in de prijzen. Ik ontving met veel plezier een ESA brochure over de ATV-reeks, een pen en een pin. Zeg maar Leza en Schrijva met Esa. Dankjewel ESA, ik vond het echt heel leuk eens een prijs te winnen.

Gek genoeg moet ik een pen altijd uitproberen. Nog gekker is dat ik de pen vrijwel onmiddellijk uit elkaar heb geschroefd. Wie doet dat nou? Een presentje krijgen en het direct uit elkaar schroeven? Ook al is het met de pen helemaal goed gekomen (zie foto's hieronder), toch stemde het me tot enige introspectie.

Enerzijds maak je geen kadootjes (potentieel) kapot. Anderzijds hoort de geest van exploratie als geen ander bij die van ruimtevaart, dus misschien was de ESA wel trots op me dat ik in detail uitzocht hoe hun pen in elkaar zat. (Elf onderdelen) Het belangrijkste echter was het ongemakkelijke gevoel gekoppeld aan de desalniettemin absolute noodzaak om een pen tot in zijn componenten te ontleden en te begrijpen.

 

Wellicht ben ik niet helemaal lekker in de bovenkamer. Hopelijk wel. Vanwege dat ongemakkelijk vinden.

Ontdekkingstochten en creatieve processen delen dat soort gevoelens. Vaak wordt het creatieve proces afgedaan als een happy proces waar iedereen gelukkig van wordt. Vaak worden ontdekkinstochten beschreven als permanente roesmomenten. Slechts zelden is dat het geval. Creatieve processen zijn vaak ontregelend, ontdekkingstochten vaak ongemakkelijk.

Wat heb ik geleerd? De pen had niet zo'n goedkope, dunne vulling, maar een iets bredere vulling die wat doet denken aan een parkervulling. Ik zal moeten kijken of deze erin past, ook al heb ik geen parkervulling tot mijn beschikking. Verder gokte ik een keer mis bij het in elkaar schroeven van een pen. Een tussenringetje heb ik de eerste keer verkeerd om gemonteerd. Ook dat zette me aan het denken.

Maar al die gedachten wil ik u onthouden. Voor ik het weet staan hier een paar van die jongens voor de deur met zo'n dwangbuis. There's a fine line tussen creativiteit en krankzinnigheid, zo las ik op Internet. Je weet maar nooit.