Van rimpelcrême tot hoofddoek

Als de ideologie het in de bovenkamer overneemt, gaat het over het algemeen mis. Maar hoe mis het soms kan gaan is bij tijd en wijle toch nog verbijsterend.

In de zaterdageditie van de Volkskrant legt Saskia Wieringa, directeur van Aletta, het Instituut voor Vrouwengeschiedenis uit waarom volgens haar het radicale feminisme zo onterecht een slechte naam heeft. In vier kolommen is ze in staat duidelijk te maken waarom dat radicale feminisme van haar in ieder geval voorlopig nog wel even een extreem slechte naam dient te houden.

Na een introductie over Dolle Mina's die niets moesten hebben van knechting door de man richt Wieringa zich op de grote problemen van deze tijd. Dat zijn de loverboys, de rimpelmanie van de vrouw en de discussie over de ongewenstheid van de hoofddoek. Wie denkt dat Wieringa een lans breekt om Nederlandse meiden te verlossen van de Marokaanse pooiertjes en de moslima te verlossen van het symbool van de vrouw als te bedekken eigendom van de man komt echter bedrogen uit.

In praktisch dezelfde alinea blijkt Wieringa in staat te zijn om het bedekken en wegwerken van rimpels door cosmetica tot toppunt van vrouwonvriendelijkheid te verklaren – tot aan het goedkeuren van rechtszaken toe – en het bedekken en wegwerken van hoofdharen door een hoofddoek tot hoogtepunt van vrouwelijke empowerment te verheffen. Een hoofddoek die door miljoenen moslima's op deze wereld wordt gehaat en bestreden, waarbij zij het risico lopen daar extreem wreed voor bestraft te worden. Hoe blind kun je zijn?

Het is niet helemaal verbazingwekkend. Wieringa, als lesbienne bekeerd tot het islamitische geloof (volgens haarzelf om haar partner te behagen) is met die bekering spontaan alle reflectie over de islam als extreem homofobe en vrouwvijandige godsdienst kwijtgeraakt.
Sterker nog, de reflectie is vervangen (zo die er al was) door de reflex – de bekende reflex dat het allemaal de schuld van anderen is. Dat de islam eigenlijk die godsdienst van vrede is.

Daarom is volgens Wieringa de door de islam gewenste bedekking van het haar als een een te bedekken schaamte helemaal geen onderdrukking, maar een uiting van de superioriteit van gesluierde moslima's. De door de westerse maatschappij gewenste bedekking van vrouwenrimpels is echter een vuig complot van het grootkapitaal, geleid door westerse mannelijke zwijnen.

Het onderstreept nog eens waarom haar versie van het radicale feminisme zo'n slechte naam heeft. Men ziet er geen been in een monsterverbond met de vrouwvijandige islam aan te gaan onder het motto "de vijand van hun vijand is mijn vriend".
Een ander berucht voorbeeld daarvan is Anja Meulenbelt, bewonderaarster van "bruggenbouwer" Tariq Ramadan, de man die nog eens goed moest nadenken over steniging van vrouwen voor er al dan niet iets tegen te doen. Ook Meulenbelt heeft vooral de westerse visie op de vrouw als slavin tot vijand verheven, en de islamitische visie op de vrouw als slavin als het hoogst bereikbare in emancipatieland. Ook voor haar is iedere vijand van het westerse mannencomplex – de vrouwonderdrukkende muzelman incluis - automatisch tot bondgenoot verheven.

Ook voor Wieringa is "vrouwengeschiedenis" het niet aflatende gevecht tegen de westerse blanke man als onderdrukker van de hele wereld. Het vijandbeeld is daarmee nog even stupide en stereotype als het vijandbeeld dat haar radicale feminisme vroeger al zo afstotend maakte voor de meeste weldenkende mensen.

Dat je je inspant voor een liberale, gematigde islam valt nog te prijzen. Maar dat je nu juist alle totems die bij de orthodoxe islam behoren als toppunt van emancipatie beschouwt is hetzelfde als het vaststellen dat dat het weren van homo's bij de communie het ultieme bewijs is dat de Rooms-katholieke kerk het toppunt van verdraagzaamheid is.

Het wachten voor Wieringa is klaarblijkelijk op de eerste moslima die meldt dat ze besneden is en daar "trots" op is als "uiting van haar zelfstandige keuze voor de islam". "Mijn genitale verminking, mijn keuze".

En Saskia Wieringa heeft weer vier kolommen tot haar beschikking gehad om te proseliteren: het radicale feminisme als natuurlijk bondgenoot van de orthodoxe islam. Het verstand staat er bij stil.

Met vriendinnen als Wieringa heeft de gemiddelde moslima die wél onder het juk van de abjecte patriarchaal-Islamitische geloofsterreur probeert uit te komen geen vijanden meer nodig.