Vroegâh

Vroeger had je helemaal geen televisie. Maar die tijd telt niet mee. De eerste televisie die wij hadden nam er de tijd voor om aan te gaan. Langzaam maar zeker werden de buizen warm, beetje bij beetje kwam er beeld tevoorschijn. Het was dus goed om royaal op tijd de tv aan te zetten. Daarna moest de antenne vaak nog eens gedraaid en verschoven worden om tot een helder beeld te geraken.

Maar tijden veranderden. De antenne ging eerst naar het dak, toen naar de gezamenlijke antenne op de hoek van de straat en uiteindelijk verdween hij helemaal onder de grond. Nederland was bekabeld.
Ook voor het apparaat zelf veranderde er het nodige. De buizen werden vervangen door transistors, door printplaten en moderne elektronica. De beeldbuis gloeide steeds sneller op en met de komst van plasma en LCD werd het opstarten helemaal een fluitje van een cent.

Gelukkig herleven de oude tijden weer een beetje met de introductie van het kastje voor de digitale televisie, de losse smartcard en de betaalpakketten. Nu ben ik opnieuw eindeloos lang bezig om mijn televisie aan te krijgen.
Eerst zoeken naar de afstandsbediening. In mijn geval eerst het digitale kastje aan, dan de eindeloze check van de smartcard en dan met veel geflikker en geknipper uiteindelijk een zender. Misschien wel Nederland 1, misschien iets anders.
En dan natuurlijk veel te snel op de voorkeurszendertoets drukken zodat je niet bij Nederland 1 uitkomt, maar bij zender 111. Die zit niet in mijn pakket.

Dan weer terug, op 1 drukken. Gedurende enige tijd staat er dan "--1" in beeld, die na enige tijd in een "1" verandert. Met wat mazzel heb ik dan de zender van mijn keuze.

Leve vroeger.