Yrsa Sigurdardottir - Ik vergeet je niet

"Ik vergeet je niet" is een thriller met elementen van een traditioneel griezelverhaal - of zo je wilt, een boek met paranormale of onverklaarbare gebeurtenissen. Daarom is deze beoordeling nog persoonlijker dan normaal al het geval zou zijn, aangezien ik geen groot fan ben van spookverhalen. Dat komt niet door het "spookaspect" maar vooral door de vaak onmogelijke manier waarop mensen zich in dergelijke verhalen gedragen.

Spookverhalen kunnen prachtig zijn; denk aan het in de film " Don't look now" uitgewerkte gelijknamige korte verhaal van Daphne du Maurier. Aan het eind van de film is alles te verklaren, afgezien van het "tweede gezicht" dat de hoofdpersoon heeft. Maar dit element wordt in deze film ook weer interessant gemaakt omdat iedereen claimt clairvoyant te zijn maar de enige die het werkelijk is er absoluut niet in gelooft.

Sorry - terug naar het boek. Elk hoofdstuk wordt afgesloten met een gebeurtenis uit de categorie "en toen werd het griezelig". Op een bepaald moment ontspoort het verhaal daardoor wat. Wie denkt dat hij een crime-thriller of mysterie zit te lezen - zoals ik abusievelijk - vraagt zich dan ook af waarom de hoofdpersonen zich als idioten gaan gedragen.
Daarnaast past het verhaal in een trend om over verdwenen kinderen en een "gebeurtenis uit het verleden" te schrijven. Er zijn inmiddels wel erg veel van dit soort boeken. De auteur moet de lat dan wel erg hoog leggen om nog met iets origineels te komen. Voor mij is dat Yrsa Sigurdardottir niet helemaal gelukt.

Het boek bevat twee verhaallijnen, erg veel toeval en een aantal onverklaarbare zaken. Aan het eind van het boek komen deze twee verhaallijnen bij elkaar, maar het blijft onduidelijk waarom dit zou moeten leiden tot de gebeurtenissen aan het eind van het boek of tot de gebeurtenissen uit het verleden op de manier waarop ze plaatsvonden.

Er zijn en ontstaan namelijk wel erg veel psychiatrische patiënten in het verhaal, en het is ook niet duidelijk waarom iedereen gestoord is of raakt van de gebeurtenissen waaronder hij of zij al dan niet lijdt of komt te lijden. Het is onduidelijk waarom schuld en boete per definitie met psychiatrische klachten gepaard zouden moeten gaan. Ook is het onduidelijk waarom stemmen en beelden zich vast laten leggen op 21e-eeuwse elektronica. Ook hier moeten de eigenaren om onverklaarbare reden zot zijn geworden en zichzelf in beeld of geluid hebben gebracht.
Het omineuze einde is echter wel leuk bedacht. De verhaallijn van de zielknijper en zijn verdwenen zoon is dan ook veruit het best uitgewerkt en het meest interessant. En ook aardig bedacht is dat je aan het eind zelf een aantal verklaringen moet bedenken om de personages en gebeurtenissen op een goede plek te zetten.

Kort en goed is dit een verhaal over een als gevolg van een tientallen jaren geleden gebeurd ongeluk behekst huis, dat dood en verderf aan blijft trekken en iedereen merkwaardig én moordzuchtig ofwel dood maakt. En het eind suggereert dat het daar ook na afsluiting van het verhaal gewoon mee door blijft gaan.

Ondanks de zwakke kanten van de verhaallijn beheerst Yrsa Sigurdardottir wel de kunst de spanning zodanig op te bouwen dat je niets anders wilt dan weten hoe het nu precies in elkaar steekt. Voor mensen die het niet erg vinden een bepaalde hoeveelheid onverklaarbaarheid aan te treffen zal dit boek dan ook een voltreffer zijn. Dat verdient vijf sterren, de logica voor mij een ster. Mooi gemiddelde is dus drie sterren.

opm. dit spookverhaal bevat een aantal elementen dat je hier in een blogpost van Yrsa Sigurdardottir kunt terugvinden, inclusief foto's.